Succesvolle Kilimanjaro expeditie zonder hoogteziekte

Nico Verdoes had zich 4 weken in de hoogtetent voorbereid op zijn Kilimanjaro expeditie. Bedoeling was om de beklimming van Afrika’s grootste berg te beklimmen in amper 5 dagen. De meest snelle route dus, met ook de grootste kans op hoogteziekte. Dankzij een goede voorbereiding en hoogteacclimatisatie ging alles echt goed en kregen wij onderstaande reactie van Nico. Iets wat natuurlijk altijd super om te lezen is!

“Zaterdag teruggekomen van een zeer succesvolle trip naar de Kilimanjaro. De beklimming en afdaling naar de top in de minimale tijd van 5 dagen was zeer succesvol voor mij. Ik heb geen enkele last gehad van hoogteziekte, dit in tegenstelling tot mijn twee vrienden die ook mee waren. Zij hadden veel last van de verschijnselen van de hoogteziekte. Ik ben er dan ook van overtuigd dat het slapen in de hoogtetent geholpen heeft!”

“Bedankt Altitude Dream!”

Vriendelijke groeten,
Nico Verdoes

Wat is de Kilimanjaro beklimming

Kans-op-hoogteziekte

De Kilimanjaro is een magische berg. Een goed bereikbare bijna-zesduizender-vulkaan met een voor redelijk geoefende en gezonde persoon haalbare hoogste top van Afrika, de diverse klimaatzones die op één berg een tocht van de tropen naar de pool mogelijk maken, en de uitzichten op en vanaf de berg, maken de Kilimanjaro voor velen onweerstaanbaar. Daarbij komt dat je bagage kan worden gedragen door een gids en een kok onderweg eten klaar maakt.

Er zijn verschillende routes om de berg te beklimmen. De twee meest populairste starten in de dorpen Marangu en Machame. De Marangu-route wordt ook wel de “Cola route” genoemd, en het vraagt minstens 5 dagen om deze te lopen. De zwaardere Machame-route kreeg de bijnaam “Whiskey route” is meer een uitdaging en kan in 6 dagen gelopen worden, maar men raadt 7 of 8 dagen aan. De lastigste route is de Umbwe-route. Deze route is de kortste van alle routes maar steiler, gevaarlijker en het minst gunstig voor acclimatisering. De Lemosho-route via de Western Breach is van de populaire routes de meest technische.

Naast de “wandelroutes” zijn er nog tientallen andere manieren om Kilamanjaro te beklimmen. De routes via bijvoorbeeld het Noordelijke IJsveld, de Rebmann-gletsjer, of de Heimgletsjer worden echter maar zelden gebruikt. In 1978 beklommen Reinhold Messner en Konrad Renzler met succes een directe, gevaarlijke en klimtechnisch lastige route door de zogenaamde Breach Wall: de ijspegel.

Elke beklimming van de berg stimuleert de regionale economie. Je betaalt toegangsgeld voor elke dag in het park, plus een bedrag voor elke overnachting. Bovendien is elke groep verplicht een gids in te huren. De plaatselijke klimbureaus zorgen er voor dat daar nog dragers en een kok bij komen. Een gevolg is wel dat het mogelijk is hoog op de berg groepjes mensen te zien die zittend op stoelen uitgebreid dineren.

Jaarlijks beginnen enkele tienduizenden aan de beklimming van de Kilimanjaro. Nog niet de helft haalt de top.

Veel mensen overschatten hun eigen capaciteiten en onderschatten de lage temperatuur en de gevolgen van inspanningen op grote hoogte. Op de populaire loop- en klimroutes naar de berg en op de zuid-westelijke kraterrand van de Kilimanjaro naar en van Uhuru Peak kan het erg druk worden. In de Kibocaldera zelf, waar onder andere de resten van de Furtwänglergletsjer, de ijskliffen van het Noordelijke IJsveld en de Reuschkrater te bezoeken zijn, komen relatief weinig bezoekers.